W relacjach sprzedawcy i kupującego nie zawsze zostają dotrzymane normy moralno-etyczne. Czasami istnieje możliwość tego, że produkt został nieprawidłowo przedstawiony. Jest to dość rozpowszechniony przypadek, zwłaszcza w sferze handlu detalicznego, gdzie produkt relkamowany jest jako taki który posiada rzęd właściwości i w miarę tego również dopasowany jest do taniej ceny co powodusze szybką sprzedaż. Kiedy zapas się kończy, sprzedawca stara się przekonać klienta kupić bardziej drogi produkt. Kiedy klient „połkną chaczyk”, sprzedawca ze wszystkich sił przekonuje kupującego zakupić inny produkt, który z regóły jest droższy. Kolejna mozliwość nieetycznego sposobu działań w relacjach klientów jest możliwa w sferze reklamy. Reklamując produkt można lekko zepsuć jego opis, podać nieprawidłową informajcę o cenach lub usługach. Nie mniej łatwo jest naruszyć ustawodawstwa różnych krajów. Wiele środków informacji masowej wiedzą o próbach reklamodawców upiękrzyć produkt, chociaż często im trudno jest zdecydować jaki jest prawidłowo skonstruowany „tekst”, a jaki nie. Ważne, żeby marketingowa funkcja cd. reklamowania zabezpieczała potencjalnych konsumentów lub klientów przed zniekrztałconą treścią podawanej informacji. Przy tym uważa się, że negatywne wspominanie konkurencji jest nieetyczne, a należy szczerze porównywać rzeczywiste przykładowe cechy. Lecz zawsze istnieje pokusa przecenić jakości własnego produktu i zmniejszyć do minimum plusy produktu konkurencji. Ponieważ klient posiada obszerną informację z różnych źródeł, to nieprawidłowa prezentacja będzie dla niego jasną, wywoła nieufność do Waszej reklamy i zmniejszy image firmy. Dla tego, w biznesie nie należy kierować się informacyjnymi napadami na konkurencję, ani tym bardziej nie przeceniać swoich produktów, ponieważ takie sposoby nie sprawdzają się na dłóższą metę. Następną sferą, w której zadeklarowane są etyczne czynniki, jest umiejscowienie kontraktu. Prawidłowa praktyka polega na tym, że kontrakt zazwyczaj przewiduje jakieś pozytywne czynniki dla jednej lub innej strony, w zależności od tego, która ten kontrakt sporządza. Tu jest możliwość włączyć w niego niesprawiedliwe normy i zmusić nic nie podejrzewającego klienta działać zgodnie z tym kontraktem, który niestety nie wpełni spełnia oczekiwań lub możliwości klienta, ani nie jest celem jego zainteresowania (dość często klienci lub konsumenci nie są dostatecznie świadomi reguł prawnych kupna-sprzedaży). Etyczny menadżer ds. marketingu nie będzie rezygniwać z interesów konsumentów i nie będzie próbować dodatkowo zyskać za koszt regorystycznych i zbyt surowych norm prawnych zawartych w kontrakcie. Co więcej, on powinienen polecić klientowi zwrócić się do doświadczonego prawnika, żeby ten mu wytłumaczył warunki i obowiązki zawarte w kontrakcie. Właśnie w taki sposób powinne się rozwijać relację stron w każdym rodzaju biznesu, niestety, na codzień każdy podmiot w branży ma szansę zetknąć się z nieetycznym zachowaniem partnerów it.d. Wieć, należy mieć zaufanie do osób z którymi się zamierza obcować, lecz również trzeba takie relację stale kontrolować, żeby uniknąć ewentualnych problemów. Bo niestety, nie zawsze mamy pewność tego że nasz partner biznesowy jest osobą, która również przestrzega norm etyczno-moralnych, zwłaszcza gdy sprawa dotyczy pieniędzy.

Firma, która poszukuje źródła dofinansowania, będzie musiała się pogodzić z tym, że na to pytanie będzie musiała odpowiadać dłógo i dokłądnie. Jednym z kluczowych aspektów negocjacji z inwestorem jest wyznaczenie środków. Nie wystarczy byc świetną firmą lub zebrać doskonałą załogę. Ważne, żeby wyjaśnić inwestorowi, na co zostaną wydane jego środki. On nigdy nie da Ci pieniędzy za prosto tak, jeśli nie wytłumaczysz mu swoich celów: „Och, jeśli bym miał 10 milionów, to rozijalibyśmy się szybciej!” Do tych słów obowiązkowo musi być dołączona detalizacja, która dokładnie opisuje, w jaką stronę, kiedy i po co będą skierowane środki inwestora. Kwotę środków należy liczyć wychodząc nie tylko z celów firmy, ale i z mozliwości i chęci inwestorów, działających na rynku. Wszystkie fundusze finansowe zainteresowane tym, żeby zapełnić mobilność swoich wkładów i ich zarządzanie. W wielkiej mierze, środki które skierowane są na bezpośrednie inwestycje w biznes, można przedstawic jako coś co właściciele funduszy przekazali inwestorom. Naprzykład, jeśli oni mają 100 milionów dolarów i planują sfinansować 10-15 wielkich projektów, to już tylko dla tego, można zaproponować, że każdy z projektów inwestycyjnych powinienen wymagać nie mniej jak 10 milionów. Lecz zawsze są wyjątki z reguł, i fundusz może wskładać mniejsze i więkrze kwoty, lecz przy tym zarząd musi być pewny , że ten biznes czekają wielkie perspektywy lub wysokie dochody. Nieco inaczej budują swoją pracę hedż-fundusze. Oni początkowo otrzymali pieniądze od swoich inwestorów pod zarządzanie z szerokiemi możliwościami. A to oznacza, że oni maja prawo wkładać pieniądze zarówno w akcję na rynku giełdwym, jak i w akcje niepublicznych firm. I takie fundusze, bez względu na swój wielki rozmiar, w porówaniu z funduszmi bezpośrednich inwestycji, mogą inwestować mniejsze kwoty w firmy, które tych pieniędzy potrzenują. Przy tym, najczęściej hedż-fundusze wkładają pieniądze w taki sposób- jest pewny fundusz, który jest organizatorem umowy, on nazywa się głównym. I żeby zmniejszyć ryzyko lub poprzez jakie-kolwiek wewnętrzne przyczyny, on wkłada część swoich środków, a niewystarczającą kwotę zbiera z innych funduszy. Ostatnie, proponują mniejsze kwoty, a potem uczęstniczą w sprawdzianach w mniejszym stopniu, rozumiejąc że główny inwestor bierze te funkcję w swoje ręce. Firma, która jest przejęta poszukiwaniami środków, musi pamiętać, że finansowanie bez dłógów, najczęściej realizuje się poprzez sprzedaż ponad 25 lecz nie więcej jak 50 procent akcji firmy. Jeśli jednak uzyskanej kwoty nie wystarcza dla osiągnięcia cełów postawionych, to w takiem przypadku można rozpatrywać możliwości połączonych metod dofinansowania.