We współczestnym świecie w warunkach moćnej konkurencji pytanie zarządzania zadłużeniem komisowym spełnia poważną rolę w zwiękrzeniu efektywności zarządzania obrotowymi aktywami każdej firmy. Firmy mogą inwestować znaczące środki finansowe w zadłużenie komisowe, tym samym odbierając sobię mobilność i możliwość dokonania aktywnej działalności inwestycyjnej, obniżając płynność. Zarządzanie zadłużeniem komisowym dokonuje się za pośrednictwem opracowania polityki kredytowej, a szczególnie decyzji pytania o tym, komu przedstawiać kredyt towarowy, na jakich warunkach i na jaki termin. Wyraźnie opracowana polityka kredytowa pozwala maksymalizować płynność pieniężną i zrekompensować ryzyko, przyjmującej na siebie firmy, co w końcu zwiękrza wartość firmy i stan finansowy akcjonariuszy. Badania danej sfery pokazują, że możliwe jest modelowanie matematyczne w celu pprzyjęcia dezycji optymalnych cd. wykorzystania metos finansowego menagemantu, licząc się z funkcjami niekonkretnych wyrażeń. W zależności od fazy cyklu rozwojowego organizacji zmienia się i struktura podziału odpowiedzialności i czynności na które się upoważnia w całym systemie menagemantu i podsystemie finansowego menagemantu. Polityka kredytowa ma na myśli rozwiązanie następujących niemniej ważnych problemów: 1.Cd. okreslenia terminu przedstawienia kredytu (okres czasowy, w ciągu którego osobie zadłużonej jest zaproponowe przedłużenie terminu zapłaty); 2.Cd. standartów możliwości kredytowych (określenie rejtingów kredytowych kupującego i wyciekających z tąd rozmiarów dopuszczanych kwot kredytu); 3. O wystemie zbioru opłat (polityka i procedura wymagania zwrotów zadłużenia komisowego, wskaźniki, które wyścietlają naruszenie opłat i inne); 4. Cd. zniżek, rabatów, proponowanych za wczestną opłatę (rozmiar rabató i okresy, w ciągu których można z nich skorzystać). Dla tego, żeby rozwiązać te problemy i opracować politykę kredytową, która będzie odpowiednią do wybranej strategii rozwoju firmy, należy: przeanalizować istniejące zadłużenie wobbec terminów wyniknięcia, z pozycji zachowania płatniczego, wegłóg obracalności; określić możliwą ilość środków pieniężnych, skierowanych na zfinansowanie zadłużenia i zmiany dochodu firmy w różnorodnych warunkach kredytowania; ukrztałtownie standartów określenia rejtingu kredytowego klientów; zapewnić wykorzystanie współczestnych narzędzi kredytowych; zapewnić kontrolę wykonania polityki kredytowej i wprowadzenia do systemu motywacji menagerów elementów, które są związane z opłatą realizowanych towarów. Zazwyczaj, wiele polskich firm dla oceny jakości menagemantu i motywacji menagerów wykorzystują wskaźnik zysku lub w leprzym przypadku, rentowność sprzedaży (ile zysku w słoiku śmietany). Pozostałe czynniki są zignorowane. W praktyce prowadzi to do błędnych decyzji zarządu, często z negatywnymi dla firmy skutkami.

Kapitalizacja – jeden z niewielu czynników ekonomicznych, do którego przejawia się zbyt wysokie zainteresowanie w praktyce i które do ostatniego czasu jest bardzo nieszczegółowo zbadane w narodowej literaturze egonomicznej. Samodzielne badania w tej sferze kapitalizacji tylko w ostatnich latach zaczęły mieć miejsce. W ten sposób, lista samodzielnych badań w sferze kapitalizacji na tyle mała, że ją można opisać niemal w pełnej mierze. W większoście badań kapitalizacji rozpatrują się pozycję wzrastającego własnego kapitału firmy. Przy tym akcent kładzie się , głównie, na spółki akcyjne, akcję których znajdują się w wolnym obrocie. Ocena kapitalizacji przeprowadza się w tym przypadku na zasadzie wartości kursowej akcji. Jest to najbardziej rozpowszechniony sposób podejścia do kapitalizacji na rynku ojczystym, który pobraliśmy z praktyk zagranicznych. W ten sposób, ma on dość organiczoną sferę zastosowania w środowisku gospodarczym, gdzie forma akcyjna kapitału wobec istniejącego czasu nie zdibyła szerokiego rozpowszechnienia. Dalej, przy takim podejściu do kapitalizacji z przedmiotu badań wypada wielka część polskich firm. W zależności od mechanizmu wzrastającej kapitalizacji podkreślają trzy jej rodzaje: rzeczywistą kapitalizację; marketingową kapitalizację; rynkową lub fikcyjną kapitalizację. Wszystkie omówione rodzaje kapitalizacji są widoczne w balansie firmy w krztałcie powiękrzenia własnych źródeł finansowania, jednak mają różne źródła wyniknięcia i różnorodne sposoby dalszego funkcjonowania. Rzeczywista kapitalizacja. Efektywnie działające przedsiębiorstwo prawie zawsze ma pozytywny wynik finansowy działalności gospodarczej. Dochód, a konkretniej to część reinwestowana w wielkiem stopniu określa wartość przedsiębiorstwa i doprowadza do powiękrzenia własnego kapitału. Wysoka kapitalizacja mówi o możliwości gospodarujacego podmiotu generować dochody, efektywnie wykorzystywać zasoby, rozszerzać biznes, co w swoją kolej, jest warunkiem przyszłych przychodów. Między tym, zwiękrzenie bilansu przy innych równych warunkach oznacza zwiękrzenia pasywów i nastepnie w siłę głównych regół prowadzenia bilansu, rozumie zwiękrzenie aktywów podmiotu godpodarczego. W zalezności od rodzaju działalności, strategii przedsiębiorstwa i ukrztałtowanych płynnych problemów powiękrzenie zaczepia lub aktywa obrotowe lub inne, lub wszystkie razem. Jeśli w wyniku finansowo- gospodarczej działalności przedsiębiorstwo reinwestuje dochód, skierowałszy go na wypełnienie przede wszystkim środków pracy i aktywów obrotowych, to odbywa się rzeczywista kapitalizacja, która wyraża się w rzeczywistej wartości majątku. W więkrzości przypadków przedsiębiorstwa z mocną strategią inwestują przyrost własnego kapitału w aktywa dłógoterminowego charakteru. W tym przypadku kapitalizacja przedstawia z siebię rzeczywisty wynik finansowo- gospodarczej działalności, jest ekonomicznie objektywną i inicjatywa pochodzi ze strony źródeł finansowania, czyli pasywa bilansu. Rzeczywista kapitalizacja prowadzi do wzmocnienia finansowej wytrwałości firmy, podwyższenia jej rejtingu kredytowego, wzrostu marketingowej przystojności i zwiękrzeniu jej rynkowej wartości.