Organizacja takiego dofinansowania, żeby nie narazić sie na popadanie w dłógi, może rozciągnąć się na taki termin od trzech do dziewięciu miesięcy. Tu można podkreślić dwa główne etapy: 1.Przygotowanie. Na tym stadium firma lub wynajęte przez nią konsultanci przygotowują całą dokumentację, która w dalszym ciągu będzie wykorzystywana pod czas negocjacji z inwestorami. Odbywa się ocena, podkreślenie jej mocnych stron, buduje się inwestycyjny memorandum. 2.Poszukiwania inwestora. Czyli na drugim etapie przedstawiciel firmy lub zaproszony bankier prowadzi negocjację z potencjalnymi kupcami. Ten proces dość trudny i wieloplanowy, łączy w sobie rzęd dalszych kroków: zawarcie umowy między firmą- klientem i inwestbankierem (obydwie strony rozpatrują możliwe warunki i podpisują kontrakt); zatwierdzenie potrzebnych dokumentów dla rozpoczęcią negocjacji potencjalnym inwestorem; zatwierdzenie z klientem głównych biznesowych parametrów (dochodów, części podzielonego rynku, systemu dystrybucji it.d.); poszukiwanie potencjalnych inwestorów w wybranej kategorii i zatwierdzenie z klientem krótkiej listy (właśnie firma może nie wiedzieć, z jakim funduszem konretnie zaczną się negocjację, najczęściej firma – klient zatwierdza listę potencjalnych inwestorów, na której może się zmieścić 50-60 różnorodnych funduszy). 3.Wybór strategii negocjacji z każdym potencjalnym inwestorem. 4. Podpisanie porozumienia o tajemnicy i przeprowadzenie wcześniejszych negocjacji z inwestorem. Omówienie parametrów biznesowych. 5.Stworzenie propozycji o zakupie w formie porozumienia Terms Sheet Agreement. Lista łączy w sobie krótko wyłożone aspekty umowy. Na niej omawiają się terminy, w których musi zostać zakończona umowa. Również tam mogą być określone skutki kar, które będą nałożone przy odmowie jednej lub dwóch stron umowy. 6. Prekazanie listy warunków prawnikom po obu stronach, którzy podsumują końcowy dokument lub cały pakiet dokumentów dla podpisania. 7.Podpidanie końcowej opcji umowy współpracy po czym dokonanie wszelkich procedur przechodzi do rąk zarządu inwestycyjnego funduszu lub specjalnie wyznaczonej komisji wśród top-menadżerów obu firm. W podsumowaniu należy podkreślić, że dofinansowanie bez popadania w dłógi należy odnieść do tanich narzędzi przyciągnięcia pieniędzy. Pod czas jego organizacji można podkreślić trzy główne artykuły wydatków: wynagrodzenie inwestycyjnych bankierów; opłata za pomoc prawną; wyatki na dodatkowe emisję papierów wartościowych i na inne równoległe działania. Średnio wydatki firmy, wartość której wacha się pomiędzy 10 a 20 milionami, wynosi do 5-7 procent od wartości umowy i zmniejsza się do 2-3 procent dla firmy, wartej 100 milionów dolarów.

Rozwiązując problem przyciągnięcia środków, dyrektor finansowy musi liczyć się z tym, z czym związana główna więkrzość stałych wydatków firmy i jak wygląda sytuacja z wypłatami procentowymi. Inaczej jest ryzyko zniszczyć stabilność finansową i dochodowość biznesu. Zapytania cd. Struktury dofinansowania są ważne dla każdego kierownika który ma prawo do podjęcia dezycji o przyciągnięciu kredytów lub inwestycji. Oni i są jednymi z najbardziej trudnych. Czy wykorzystać pożyczony kapitał czy ograniczyć się do własnego? Jeśli wykorzystać, to czy kredytorem będzie bank czy prywatny inwestor? Jeśli jest to prywatny inwestor, to jakie warunki mu zaproponować? I tak dalej… Sytuacja się utrudnia tym, że w przypadku przyciągnięcia pieniędzy firmę należy pokazać ze wszystkich stron, również otwierając wiele sekretów firmowych. Jeśli widok okaże się bardzo dobrym, logicznie będzie wymagać od inwestora bardziej nizki procent (zmniejsza się premia za ryzyko), a to może go odstraszyć. Jeśli jednak ten widok będzie „nie za bardzo”, to do omawiania warunków sprawa może w ogóle nie dotrwać. Zgodnie z teorią, ryzyko biznesowe może być ocenione z punktu widzenia aktywu (ryzyko produkcyjne) lub pasywów (ryzyka finansowego). Ilościowo ryzyko mierzy się tak zwaną dźwignią lub leverage. Jest to wskaźnik, który liczy się z uczuciowym podejściem dochodów do ich wachlarza (produkcyjny leverage) lub wypłat procentowych (dźwignia finansowa). Jedynego wskaźnika, który mógł by wyrazić obydwa rodzaje ryzyka, teoria nie daje. Jednak uważa się, że wysoki poziom ryzyka finansowego nie musi łączyć się z wysokim produkcyjnym. Co stoi za tym przekonaniem i na ile ono osiągalne? Dźwignie produkcyjną najprościej ocenić wedłóg stałych wydatków w ogólnej kwocie wydatków przedsiębiorstwa. Na ile ona jest więkrza, na tyle wyższe jest ryzyko produkcyjne: chcesz czy nie chcesz, a pokrywać stałe wydatki trzeba. Oczywiście zyski mogą odczuwać na tyle mocne wachlarze sezonowe, że w okresie spadu dochodów okzazują się nawet niżej stałych wydatków. W tym przypadku należy ukrztałtować odpowiedni fundusz, który będzie parować takie nieprzyjemne działania. To wymaganie zazwyczaj wykonuje się poprzez takie firmy, które przyzwyczajone są do stałych spadów sprzedaży i nigdy takimi, których taka nieoczekiwana sprawa spotkała wpierwsze. Jakie firmy charakteryzują się wysokim poziomem stałych wydatków? Najprościej wszystkiego można to określić, opierając się na klasyfikacji przedsiębiorst wedłóg kryteriów ważnego czynnika produkcji. Wtedy łatwo podkreślić następujące rodzaje biznesu…