W walce z przeterminowanym zadłóżeniem kredytowym nie pozostaje innego wyjścia, jak wymyślić i ustanowić kary za niedotrzymanie terminów opłat. Lecz przed tym jak coś zdecydować, firma musi dokładnie ocenić wszelkie ryzyko, związane z taka decyzją. A przede wszystkim podatkowe. Czy frima która uzyskała od kontrahenta opłatę kary musi z tego zapłacić VAT? Kodeks podatkowy nie podaje wyraźnej odpowiedzi na to pytanie. Pozycja inspektorów podatkowych jednoznaczna:VAT należy płacić. Kary nie zwiękrzają wyznaczonej w umowie ceny realizowanych towarów i opłacają się ponad tą cenę. W ten sposób, nie ma żadnych podstaw rozpatrzywać kary i mandaty jako środki związane z opłatą realizowanych towarów. Przecież oni nie zamieniają ich wartości, a tylko pokrywają straty sprzedawcy, spowodowane naruszeniem warunków umowy z kupującym. Jednak pragnę przewidzieć. Jesli zdecydujecie Państwo nie spłacać VATu od uzyskanych kar, to udowadniać swoją pozycję będziecie musieli, prawdopodobnie w sądzie. Więc, nie należy próbować zarabiać w taki sposób, ponieważ jest to sprawa dość mocno wahająca się pomiędzy prawem a bezprawiem. Skutki takiej działalności bezprawnej moga skączyć się nawet aresztem z konfiskacją wszelkiego majątku członków firmy, którzy uczęstniczyli w dokonywaniu tego czynu, czyli pominięcia zapłaty podatku VAT. Ogulnie muwiąc, cały system podatkowy i instytucję, które odpowiadają za dotrzymanie się warunków ustanowionych normami prawnymi, są dość obfitą strukturą i skąplikowaną. Czyli właśnie taką z którą nie należy żartować, ani próbować pominąć jej zasady, bo jest szansa na bardzo trudne skutki, które mogą się niesamowicie rażąco skazać na życiu w dalszym ciągu.

Przy komercyjnym kredytowaniu często upuszcza się z przed oczu oczywisty warunek, że środki pieniężne mają skłonność do utraty swojej wartości w ciągu mijającego czasu. Oczywiście, ten fakt może być niezauważalny pod czas przełożenia terminu opłat w granicach jednego-dwóch tygodni. Jednak, przy kredytowaniu powyżej miesiąca czynnik inflacji już staje się dość poważnym, żeby dołączyć go do analizy. Istnieje jeszcze jeden warunek, który może wpłynąć na podjęcie decyzji o udzieleniu kredytu komercyjnego. Rzecz w tym, że prawie we wszystkich przypadkach pracownicy finansowi firmy kojarzą z tą czynnością element ryzyka. Przy tym, ryzyko proporcjonalnie zwiękrzyć kontynuację i rozmiar przedstawionego klientowi kredytu. Wraz z wpływem inflacji wziąść pod uwagę ten czynnik jest bardzo ważne dla tego żeby opracować i stworzyć efektywną politykę kredytową. Pozwoli to zminimalizować utraty od nieodpowiedniego wykonywaia obowiązaków klientów cd. opłaty dostarczonej im produkcji. Najprostrzym sposobem dołączenia do analizy czynników inflacji i ryzyka jest modyfikacja formuły. Przy tym pozostaje ten sam system metod, który był wykorzystywany przy pracy z czynnikami ceny kapitału, czyli w symbol formuły marży dodaje należy dodać dodatkowe składniki, które będą mnożyć potrzebne elementy. Oni będą koregować wynik na wielkość inflacji w okresie i prawdopodobieństwie nieopłat za produkcję poprzez osób, którzy brali tę produkcję w kredyt (komis).Są metody, które pozwalają matematycznie odpowiedzieć na zapytanie cd. potrzeby i cełów przedstawienia kredytu komercyjnego konsumentom, a także pozwalają określić jego rozmiary i inne istotne warunki. Razem z tym, zawsze należy pamiętać, że problem kredytowania konsumentów jest tylko częścią bardziej szerokiego zadania – wyboru pozycji strategicznej i pozycji firmy na rynku, czyli określenia priorytetów działalności gospodarczej w ramach dokładnie określonych celów i zadań firmy. Właśnie od wybranej strategii będzie zależeć charakter pracy z osóbami kredytowanymi, kredytowa polityka organizacji i jej podejście do zarządzania inwestycjami w zadłużenia komisowych kredytów. Teraz przykładowy przypadek, Carrefour przeżywa obniżenie obrotowości towarowych zapasów, ponieważ w walce konkurencyjnej z Wal-Mart i innymi globalnymi sieciami jest zmuszony zwiękrzać swój asortyment. Dla tego Wal-Mart, który w wyniku swojej trzyletniej akcji z sukcesem nauczył się przyśpieszać obrót zapasów i kontynuuje realizować tę strategię, ma szansę przelamać tempo walki na swoją korzyść. Tym bardziej, że korporacja ma świetne doświadczenie w zarządzaniu czystymi zapasami w Meksyku i nic nie stoi na przeszkodzie, żeby rozpowszechniać to doświadczenie na inne, przynajmniej, rozwijające się kraje.

Rozwiązując problem przyciągnięcia środków, dyrektor finansowy musi liczyć się z tym, z czym związana główna więkrzość stałych wydatków firmy i jak wygląda sytuacja z wypłatami procentowymi. Inaczej jest ryzyko zniszczyć stabilność finansową i dochodowość biznesu. Zapytania cd. Struktury dofinansowania są ważne dla każdego kierownika który ma prawo do podjęcia dezycji o przyciągnięciu kredytów lub inwestycji. Oni i są jednymi z najbardziej trudnych. Czy wykorzystać pożyczony kapitał czy ograniczyć się do własnego? Jeśli wykorzystać, to czy kredytorem będzie bank czy prywatny inwestor? Jeśli jest to prywatny inwestor, to jakie warunki mu zaproponować? I tak dalej… Sytuacja się utrudnia tym, że w przypadku przyciągnięcia pieniędzy firmę należy pokazać ze wszystkich stron, również otwierając wiele sekretów firmowych. Jeśli widok okaże się bardzo dobrym, logicznie będzie wymagać od inwestora bardziej nizki procent (zmniejsza się premia za ryzyko), a to może go odstraszyć. Jeśli jednak ten widok będzie „nie za bardzo”, to do omawiania warunków sprawa może w ogóle nie dotrwać. Zgodnie z teorią, ryzyko biznesowe może być ocenione z punktu widzenia aktywu (ryzyko produkcyjne) lub pasywów (ryzyka finansowego). Ilościowo ryzyko mierzy się tak zwaną dźwignią lub leverage. Jest to wskaźnik, który liczy się z uczuciowym podejściem dochodów do ich wachlarza (produkcyjny leverage) lub wypłat procentowych (dźwignia finansowa). Jedynego wskaźnika, który mógł by wyrazić obydwa rodzaje ryzyka, teoria nie daje. Jednak uważa się, że wysoki poziom ryzyka finansowego nie musi łączyć się z wysokim produkcyjnym. Co stoi za tym przekonaniem i na ile ono osiągalne? Dźwignie produkcyjną najprościej ocenić wedłóg stałych wydatków w ogólnej kwocie wydatków przedsiębiorstwa. Na ile ona jest więkrza, na tyle wyższe jest ryzyko produkcyjne: chcesz czy nie chcesz, a pokrywać stałe wydatki trzeba. Oczywiście zyski mogą odczuwać na tyle mocne wachlarze sezonowe, że w okresie spadu dochodów okzazują się nawet niżej stałych wydatków. W tym przypadku należy ukrztałtować odpowiedni fundusz, który będzie parować takie nieprzyjemne działania. To wymaganie zazwyczaj wykonuje się poprzez takie firmy, które przyzwyczajone są do stałych spadów sprzedaży i nigdy takimi, których taka nieoczekiwana sprawa spotkała wpierwsze. Jakie firmy charakteryzują się wysokim poziomem stałych wydatków? Najprościej wszystkiego można to określić, opierając się na klasyfikacji przedsiębiorst wedłóg kryteriów ważnego czynnika produkcji. Wtedy łatwo podkreślić następujące rodzaje biznesu…