Podatkowe finansowanie zdaniem wielu ekspertów jest jednym z najbardziej perspektywicznych narzędzi przyciągnięcia środków na rozwój firmy. Na Polskim rynku takie podejście dopiero się rozwija. Jednak zainteresowanie nim rośnie codziennie. Przecież finansowanie bez dłógów ma cały rzęd walorów w porównaniu z innymi, bardziej znanymi metodami i sposobami przyciągnięcia pieniędzy do rosnącego biznesu. Rynek finansowania podatkowego, zdaniem ekspertów jest jednym z najbardzije zamkniętych. O rozmiarach umów i kierunkach potoków inwestycyjnych na tym rynku można tylko się domyślać. Przyczyny zaistniałej sytuacji są zachowane w specyfice narzędzi przyciągnięcia środków. Przecież umowa na krótkotrwałe dofinansowanie łączy tylko trzech uczęstników: inwestora, firmę –klienta i inwestbankowca. Inwestbankowcy milczą, funduszy opisują iliść zawartych umów, lecz nie opisują ich rozmiarów, a klienci najczęściej nie są zainteresowani w tym żeby rogłosić warunki umowy. Profesjonalni gracze rynku, analizując sytuację i znając rozmiary funduszy i relację firm – klientów, mogą tylko sądzić, ile środków było zainwestowanych w ciągu określonego terminu. Teraz, wedłóg najbardziej przybliżonych podliczeń w Polsce zaiwera się około 200 umów rocznie ( ta ilość oczywiście nie zawiera umów cd. zakupu firm). Pierwszym zapytaniem, które powinien sobie zadać zarząd firmy przed tym jak przejść do aktywnych działań w poszukiwaniach inwestorów jest, na ile przystojnym jest nasz biznes? Głównym orientem dla podjęcia decyzji staje się poziom rozwoju firmy. Można podkreślić cztery poziomy doroślenia biznesu: 1. Firma staje się jednym z młodych początkujących przedsiębiorstw. 2. Firma znajduje się w stadium efektywnej budowy. 3. Firma przechodzi do aktywnych działań na rynku i zaczyna konsolidować rynek poprzez połączenie z nim a także jego pożarcie. 4. Przedsiębiorstwo już wchodzi do składu wielkich aljansów, które określają sytuację w branży. Znacznej uwagi wymagają ważne czynniki: drużyna i branże. Tu tależy liczyć się z tym, że inwestor finansowy zasadniczo odróżnia się od strategicznego. On nie ma chęci wziąść biznes pod kontrolę i zarządzać nim w zależności od swojego widzenia sytuacji rynkowej. Inwestor finansowy chce „przejechać się” po fali szybkiego wzrostu cudzego biznesu. Częściej przyczyną wyboru konkretnego podmiotu dla wkładów służy profesjonalizm firmy i perspektywy wzrostu branży. Na wzroście tych dwóch czynników poprzez swoje dofinansowanie on będzie chciał zarobić. Co dotyczy drużyny, to głównym kryterium jej oceny służy wysoka motywacja specjalisótów i zarządu, a także chęć widzieć inwestora w swoim biznesie. Jasna rzecz, żaden finansista nie chce przeciskać się przez nieprzyjazny stosunek drużyny do niego jak do „przyszłego worka z pieniędzmi”. Pod czas wyboru branży jest dwa czynniki jej oceny funduszmi bezpośrednich inwestycji. Pierwszy – to przystojność branży z punktu widzenia perspektyw jej dalszego wzrostu. A drugi – specjalizacja tego funduszu. Zazwyczaj inwestorzy chociaż ogólnie, ale opisują sfery działalności, do których oni będą kierować swoje środki. Naprzykład, nie każdy fundusz będzie inwestować pieniądze w fabryki drobiowe, a także nie wszystcy zajmą się dofinansowaniem projektów internetowych.

We współczestnym świecie w warunkach moćnej konkurencji pytanie zarządzania zadłużeniem komisowym spełnia poważną rolę w zwiękrzeniu efektywności zarządzania obrotowymi aktywami każdej firmy. Firmy mogą inwestować znaczące środki finansowe w zadłużenie komisowe, tym samym odbierając sobię mobilność i możliwość dokonania aktywnej działalności inwestycyjnej, obniżając płynność. Zarządzanie zadłużeniem komisowym dokonuje się za pośrednictwem opracowania polityki kredytowej, a szczególnie decyzji pytania o tym, komu przedstawiać kredyt towarowy, na jakich warunkach i na jaki termin. Wyraźnie opracowana polityka kredytowa pozwala maksymalizować płynność pieniężną i zrekompensować ryzyko, przyjmującej na siebie firmy, co w końcu zwiękrza wartość firmy i stan finansowy akcjonariuszy. Badania danej sfery pokazują, że możliwe jest modelowanie matematyczne w celu pprzyjęcia dezycji optymalnych cd. wykorzystania metos finansowego menagemantu, licząc się z funkcjami niekonkretnych wyrażeń. W zależności od fazy cyklu rozwojowego organizacji zmienia się i struktura podziału odpowiedzialności i czynności na które się upoważnia w całym systemie menagemantu i podsystemie finansowego menagemantu. Polityka kredytowa ma na myśli rozwiązanie następujących niemniej ważnych problemów: 1.Cd. okreslenia terminu przedstawienia kredytu (okres czasowy, w ciągu którego osobie zadłużonej jest zaproponowe przedłużenie terminu zapłaty); 2.Cd. standartów możliwości kredytowych (określenie rejtingów kredytowych kupującego i wyciekających z tąd rozmiarów dopuszczanych kwot kredytu); 3. O wystemie zbioru opłat (polityka i procedura wymagania zwrotów zadłużenia komisowego, wskaźniki, które wyścietlają naruszenie opłat i inne); 4. Cd. zniżek, rabatów, proponowanych za wczestną opłatę (rozmiar rabató i okresy, w ciągu których można z nich skorzystać). Dla tego, żeby rozwiązać te problemy i opracować politykę kredytową, która będzie odpowiednią do wybranej strategii rozwoju firmy, należy: przeanalizować istniejące zadłużenie wobbec terminów wyniknięcia, z pozycji zachowania płatniczego, wegłóg obracalności; określić możliwą ilość środków pieniężnych, skierowanych na zfinansowanie zadłużenia i zmiany dochodu firmy w różnorodnych warunkach kredytowania; ukrztałtownie standartów określenia rejtingu kredytowego klientów; zapewnić wykorzystanie współczestnych narzędzi kredytowych; zapewnić kontrolę wykonania polityki kredytowej i wprowadzenia do systemu motywacji menagerów elementów, które są związane z opłatą realizowanych towarów. Zazwyczaj, wiele polskich firm dla oceny jakości menagemantu i motywacji menagerów wykorzystują wskaźnik zysku lub w leprzym przypadku, rentowność sprzedaży (ile zysku w słoiku śmietany). Pozostałe czynniki są zignorowane. W praktyce prowadzi to do błędnych decyzji zarządu, często z negatywnymi dla firmy skutkami.